Onlar bazen göle giderler; bazen balıkları tutmaya, bazen izlemeye. Bazen sadece yürürler gölün üzerinde. Bazen kuşların, ağaçlardan göle doğru öylece süzülürken öylece kayboldukları söylenir, hatta bazen kayıkları öylece yuttukları. O kadar ki, bazıları onların kuş olmadığını iddia eder. Çünkü göl çoğu zaman simsiyahtır ve onlar önce beyaza alışık olduklarından kuşu da kanadını da iyi göremezler. E bu yüzden hayvanlarla da bir tuhaf konuşurlar.
Orada, gölün bir adı vardır. Onlar adını bilir, söylemezler. Kendi adlarını söyler, ama bilmezler. Bu yüzden insanlarla da bir tuhaf konuşurlar.
Onlar bazen gölgeleri mor ve uzun olduğu için kendilerinin de mor, uzun ve güzel olduklarını düşünürler. Halbuki güzellikleri gölün derinliğindedir, hatta derinliğidir.. ki soğuktur. Balıklar bile birbirlerine tutunup onların güzelliklerini izlerler. Balıkları kimse görmez ve ayrıca bazıları onların balık olmadığını iddia eder. Çünkü balıklar bir tuhaf konuşurlar.
Bazen biri gölün kenarında mı, üstünde mi ,yoksa altında mı yürümenin daha doğru olacağına karar veremez.
E bunun adı deliliktir.
Delilerle tuhaf konuşurlar.
E bunun adı deliliktir.
Delilerle tuhaf konuşurlar.
