öngörü

Benim sigaram vardı, hala yanıyordu, o hala sarıyordu. Sardığı tütünü koklayıp tütünden anlayıp anlamadığını anlamaya çalışıyordu.. Hepsi boşuna. O bu işlerin insanı değil ki. Çayın deminden bile anlamaz. Kahvenin köpüğünü her seferinde bu sefer de olmamış deyip lavaboya döker. Şarap dişlerini her koyu kırmızıya boyadığında bozulmuş üzüm yediğini düşünüp kan kusar. Kendi kusmaz ise bize kan kusturur. Ama yine de sever böyle guru tavırlarını, çünkü hep bir şeylerden anlayan olmaya özenir. Bu bazen tütün olur, bazen caz, bazen hiç gitmediği kuzey ülkeleri. Dillerinden bile söz eder bu ülkelerin, kendince telaffuz yöntemleri bulur, anlamlar yaratır, sonra birden en çok bildiği dille bir bağlantısını kurar gibi yapar, hepimizi koyu bir anlam kargaşası içine düşürür. Biz kaybolurken o düşünür.

Sigarayı saramadı. Kocaman, iltihaplı bir baş parmak gibi göründü sigara. Benim sigaram öldü. Uzun bir süre kibrit aradım. Kibrit evet. Kokusunu seviyorum en çok, söylemeliyim..ve şimdiki zamanı olmayışını: yanmadan önce gelecek vadeden kibrit, yandıktan sonra geçmiş kokan kibrit -kutularındaki naiflikten bahsetmeyeceğim bile. Kibrit sevmemin nedenlerinden bahsetmeyeceğim. Her yaktığım çöpü kutunun içine, diğerlerine ters bir şekilde neden konumlandırdığım önemli değil.. Neyse ki kibrit bulamıyorum. Çakmak tutuyorum ona, sigarayı içemeyeceğini bildiğimi çaktırmıyorum tabi. O biliyor, ikimiz de biliyoruz, ama sorumluluğu ben almak istemiyorum. Yanarsa yanar. İçerse içer. Bazen bir baş parmak kalınlığı da lezzetli gelir yaprak sarmasında, ya da kocaman bir kalem narin yazılar yazabilir, içli çizgiler çizebilir falan.. Sigarasına bir şans vermek istiyorum. Hepsi bu.

O da sigarasına bir şans veriyor. Hayır, kendine. Kendine bir şans veriyor, belli. İlk kez sevişen ergen sonrası gibi, tatmin olmadığı sigarasından tatminkar dumanlar çıkarmaya çalışıyor. Halbuki o bu işlerin insanı değil. Her şeyden önce her şeyden anlamak zorunda değil her şey bu kadar zorken anlaşılmak konusunda. Bunu kendine itiraf etse yeter. Ama bir kibrit gibi olmaktan korkuyor hep. Kendi gibileriyle aynı kutuya, başka yöne bakar pozisyonda girmekten. Ne söylesem sigaram bitmeden.. Hepimiz o kutudayız, başka pencerelerden bakıyoruz. Tamam, pencere yok, kendimize bakıyoruz, ayaklarımıza, sonra başlarımıza, sonra yanıp sönen heyecanlarımıza falan.. Boşuna. O anlamayacak. O hep daha fazlasını bilmek isteyecek. Ben daha fazla sigara saracağım, belli. Sonra o bir gün tütünden anlayacak. Sonra anladığı her şeyi reddedecek. Sonra istese de o dolama iltihaplı  parmağı bir daha içine çekemeyecek, çünkü o gün parmak, bir sigara için abartıdan başka bir şey olmayacak.

bir dakika kadar saçmalamadan durmuştum
ölüyordum korkumdan, artık ben olamayacağım diye
ter içinde mi ile fa arasında imkansız bir ses verdim
barmeni ebedi mantıksızlığıma ikna etmek üzere
ağzımı açtım, söylemek için rastgele bir şeyler,
aaa--y--y--yy  kapı açıldı
birden insan kokusuyla doldu bar
mide bulantısıyla ani kalkış yaptım
son mantığım da yere düşüp tabureye sıkıştı
geçerken kanıma eller kollar dokundu
ben öldü veresiye defterinde kaldı.

konulu

arjantinli bir kahve gurusu ile göğüs hastalıkları hastanesinin acilindeyiz. çok aciliz. vakit var da zaman dar. çünkü nerden baksan bugün arjantin deniz yolu ile bir 25 yıl tutar. e 25 yılımız yok mu? var. onu diyorum. ama baksana, guru oturduğundan beri hep bir şeyler öksürüyor. tortulu, çekirdekli, öğütülmemiş.. tepeden tırnağıma kadar tiksiniyorum. öksürükten değil, arjantinlinin guruluğundan. çok bilmesinden. sonra da gelip benimle burada göğüs hastalıkları bankında kahve hakkında ahkam kesmesinden. ben de bir şeyler söyleyecek oluyorum. benim de bildiklerim var da, kendime saklıyorum demek istiyorum. ama yanıma oturmuş, ciğerlerini bankın tahta boşluklarına bırakırken, üzerime oluk oluk kahve zerrecikleri yapıştırırken..  hem 25 yıl bekleyecek olsam ben de bir şeyler hakkında çok şey bilebilirdim. kahveleri, doğdukları yerden bir kadının midesine inişine kadar takip edebilirdim. ama zaman dar. onu diyorum. bu arjantinli zaten 25 dakikaya gider. ben de o 25 dakika içinde 25 milyon mikrop kapmış olurum kendisinden. durdu. duruyor. düşündü. elini banka siliyor. tuttuğum karton bardaktaki rengi kaçmış kahveye bakıyor, ağzını burnunu yamultuyor sonra. ağzını burnunu yamultunca çok çirkin oluyor. 25 yıl daha yaşlandı şimdi. Bildiği her şeyi unuttu. Olsun hatırlar, vakit var. Bir şeyler soracak oluyor. Neden burda olduğumu mesela. Sizden hastalık kapmak için gelmiş olmalıyım, desem.. demeyeceğim. ciğerlerimi bir kaç yıl önce başka yerlerde bıraktığımı da söylemeyeceğim ama. canını sıkma. bir kahve ısmarlamak istiyorum ona. hasından. söz, guruluğuna kızmayacağım. kendi bilmediklerime bile. 25 dakikamız var, sonra o arjantine giderse gider. ben de ondan kalan 25 milyon mikropla 25 yıl huzur içinde yaşarsam yaşarım. kahve çekirdekleri fala dönüşürse dönüşür. gurunun bildiği kahvenin işine yararsa yarar.

geniş aile

birden bağırmaya başladı sırtımdan: "orospu"
eğilip bi taş aldım elime: "şimdi söyle"
taşa selam verdi, abilere işaret
dedi "abla", "ne münasebet"
cık cık etti yoldan geçen teyzeler
bakkalın oğlu dayılığa soyundu
soyunan başka ablalar giyindi
olan elde kalan taşa oldu

söz

buna dokun, ellerini yak.
ellerin varsa sorun yok.
gözlerin varsa görür
ucu sana dokunur.