bu ses benden mi çıkıyor? yok..bu cümleler benim de, ses değil.
sanki beş gün uyanmadan karda yatmışım, uykumda en güzellerini yemişim.
ne diyorum? ben biliyorum da, o anlatamıyor. yok..bu ses benden çıkmıyor.

--senden çıkıyorum. kor-ku-yo-rum.

ayaklarıma konuşuyorsam nereye gideceklerini bilmiyorlar. onlar da bu sesi tanımıyorlar.

--uzak-uzak..u-zak-la-ra.
(kaç kere söyledim sana, aç karnına kar yeme diye. yapışmayan kalmadı diline)

e nedir benden istediği? hem ne zormuş canım bir insanın kendi sesiyle yedi kat yabancı düşmesi. dahası ben, kimse inanmaz, ilk konuşmaya başladığım zamanları hatırlıyorum. anne karnındaydım o zamanlar. yediğimin önünde, yemediğimin arkasındaydım. şimdiye haksızlık etmek istemem ama, o zaman da bir hayli yalnızdım.

--kork-u-yor-um

duysam da anlamıyorum. düşünüyorum nerede hata yaptığımı, neyi fazla hoş gördüğümü mesela. gereğinden fazla mı dinledim, fazla mı konuştum.. fazladan çok mu başkalarını karıştırdım işin içine? ama o başkalarının içimde dışımda karmakarışık olduğu o zamanlar iyiden hallice duyardım. sesim benden çıkardı. adım gibi benimdi. saçımın rengi gibi hatırlardım. başkaları herhalde en çok bu işe yarardı.

--senden çıkıyorum.

şimdi, sanki içimde bir şeyler on gündür toprağın altından, ağaçların güneşi durmadan gören en tepelerine konuşur gibi. kim onlar, ne kadar zamandır buradalar? peki benim cümlelerimi bıraktılar da sesimi nereye sakladılar?

--uza-k-uzak

karınlarını benim sesimle mi doyurdular?

--...

öyleyse ben de buradayım. bir yere gitmiyorum.
olmazsa kendi içime gireceğim
de korkuyorum.

manik

durduğum kabahat da
durmadığım değil mi
bu kadar basit mi

o zaman sen seç
nereden geçersen geç

dere boyundaki kuşlu patikadan geç
bağını sorduğun üzümden geç
bayıl kendinden geç
ayıl üzerimden geç

durduğun kabahat
durmadığın da
durmadığında

adımı bilmiyorsanız hatırlatmalıyım.

ben suyum. sözlerim buhar. 

şimdi tanıştığımıza memnun olabiliriz.

kimin giysisinde nasıl bir iz bıraktığımı değil, 

havada nasıl parçalanıp kaybolduğumu bilirim.

şimdi nasıl birini yoktan var edip 

nasıl bir anda hiç olmamış gibi yok ettiğimizden konuşabiliriz.

çünkü öncesi değilse de sonrası hep aynıdır.

mesela siz beni akar durmaz, 

kurur akmaz diye hatırlarsınız.

öyle güzel

çünkü öyle kolay.

oysa ben değdiğim herkesin kılığına bürünürüm.

binlerce kılıkta ama kimliksiz görünürüm.

siz suya değer biçerken,

--hatta o "gereğinden fazla" ederken,

ve hatta yetinmeyip 

tadına, 

rengine, 

aktığında gittiği yere, 

akamadığında beceriksizliğine 

öfkelenirken,

su sadece sudur.

tek bildiği budur.

şimdi oturup onun buharını izleyişimize memnun olabiliriz.

çünkü sizin daha adını bilecekleriniz vardır.

öncesi değilse de sonrası hep aynıdır.

içeride.

kimsenin sesi çıkmazken onun..
- çıkıyor

kulaklarını her defasında yere tıkıyor.

"when the origin has revealed its insignificance ... then we become open to the meaning and riches of proximity. ... [In those moments,] the nearest reality, that which is around us and inside of us, little by little starts to display color and beauty and enigma and wealth of meaning - things which earlier men never dreamed of"

yetmemiş
benim düştüğüm toprakta bütün karıncalar ölmüş.
sonra yetmemiş
onların düştüğü dizimde bütün hücrelerim ölmüş.
o da yetmemiş
orada babalarla çocukların ayrı düştüğü yerlerde babalar ölmüş.
yetmemiş
burada babalı kalan çocukların içinde karıncalar--

gezi parkı temalı

yaşı gelmeyecek hiç oraya
gelmiyor.
o adımları çoğalttıkça
yaşlar ona geliyor.

sonra neden böyle oldu diye soruyorlar. sizce neden? neden kestiğimiz her ağaca işaret koyduk sanırsınız? ama doğru, biz önce kestik, sonra işaret koyduk. sonra da bir bir önünden geçtik. anlasınlar. çok geçmeden ağlasınlar. sizce biz neden gözlerimiz kapalı atıyoruz adımlarımızı? taş üstünde taş bırakmadık, göremeyiz ondan. biz daha o kadar o-la-ma-dık. yaşımız oralara ge-le-mi-yor. boyumuz o ağaçlar kadar u-za-mı-yor. bu adımlar hep bize dönen ok, yaş getiren uğursuzluk. şimdi hep birlikte büyüsünler. ağlasınlar. anlamadıkça kendilerine işaret koysunlar.

acid.

mid.

could it be more marvellous, dear

shan't we either live or die together
here
and now
deep down in the water

shan't we bring our big big family in droves

and that parrot on your shoulder
more beer
more beer
more beer
tell them to come
we have enough life to bear