Evler. Çoklar. Dikilmiş, ekilmiş, kimi ağaç gibi büyümüş, kimi, toprağı irili ufaklı kurtçuklar gibi kemirmiş evler.. Öyle çoklar, ah öyle çoklar.. Evyelerine kusmak, derzellerine pislemek o evlerin..ne güzel olur..düzenleri o evlerin..kütüphaneleri, musluklarından akan suları, her sabah saat sekizde dibi kireç tutmuş çaydanlıkları..İşte hep duvarlarında salyangozlarıyla hastalıklı o evler. Çocuklar sümüklü böcek der onlara..o sümüklü çocuklar, ah öyle çoklar..
---
Bu mide bulantısı hep o evlerden. Çokluklarından. Erkenden büyümek zorunda kalmış çocukluklarından. Salyangoz kabuklarının altında kalmış yumuşak ve ham savunmasızlıklarından.. İşte hep o kapı-duvar-pencere şeytan üçgeninin tam ortasına, içine içine etme dürtüsü ondan.. Kim, neden kurdu bu kadar düzeni onca zayıflığın ortasına?
---
Evler..üstümde biri var, ikisi altımda..Mutfaklarından soğanlı ağlak kokular, yatak odalarından soğuk beyaz sıvılar yayılıyor kapı eşiklerine..İçlerindeki her şey "kal" diye bağırıyor, "otur oturduğun yere!"...Şimdi..buraya mı? O evlerin merdivenlerine giden çamurlu yollara mı? O merdivenler, ah öyle çoklar.. Bu ayakların gitmemesi hep ondan. Ezan vaktinde evlerine yetişmeye çalışan çocuklar gibi.. o boş ümüklü çocuklar..düzene karşı..küçük kurtçuklar..
---
Kusmak buralara..Sonra ses tellerinin akortlarını kaçırtana kadar bağırmak: "İstemiyorum bu düzeni! Yıkın bütün evleri!"..Ağaçlarınız gibi.