tayyar

pencere

İki gündür karşı apartmandaki kadının intihar etmesini bekliyorum.

Belki de etmez.

Ne düşündüğünü bilmiyorum onun.

Gizli kapaklı bir amacı olabilir.

İki gün oldu tam.

Bir pencere bitince öbürküne geçiyorum, pencere önlerinde durmaktan bir vazgeçsem kurtulacağım.

Bütün pencereleri dolaşıyorum;

Kadın da o yüksek terasda çabuk, kaygan adımlarla yürüyor.

Terasın tehlikeli uçlarına gidiyor.

Duvara çıkıp ipleri, çamaşırları geriyor.

Gene de güvenim yok. “Benim kendisini penceremden gözetlediğimi bildiği için bu oyuna mahsus kalktı,” diye geçiriyorum kafamdan.

Sık sık yarı belinden tramvay caddesine sarkıp aşağıya bakıyor, iki kez art arda “hayır” gibisine başını sallıyor.

Bundan onun ölmek istemediği anlamını çıkarıyorum.

Gene de kesin değil.

Yıllardır umutlanmadım.

Yeni bir anı defterime başlarmışçasına ara sıra başımı kaldırıp kadına bakıyorum.

O da bana bakıyor.

İçimden geçeni okuyor.

Bu yüzden kırık bana,

Çok kaygılı, ikimiz de iyi değiliz.

Kendini kaldırıp atmak için en ufak işaretçik bekliyor benden; benim elimden çıkmış bir insanmışçasına istediklerimi yapıyor, buna karşılık onun ölümünü göreyim istiyor.

Oysa kırmızı güllü perdemin ardında, hiçbir şeyi yönetemiyorum, içimden kadının işine karışmak gelmiyor.

Önlemek

Kurtarmak

İstemiyorum...

Ne görebilirsem – ne alabilirsem –yaşamından- yetiniyorum bununla; beni görmemesi için perdemin ortasına küçücük bir delik açıp O’nu gözetliyorum. Ayağının biri baştan başa beyaz sargılı; sargının birden al bir renge gireceğini düşünüyorum. Cesedinin pat diye tramvay caddesine düştüğünü – bütün caddeyi kaplayıp aştığını – gelen geçeni durdurttuğunu – sihirli bir iki saniyede cesedin kutsallaşıp büyüdüğünü – her şeyin değişip mutlu bir sona bağlandığını – düşünüyorum.

O da aynı şeyleri düşünüyor.

Tramvay caddesine bakıp gülümsüyor.

Bu gülümseme, ağzının çevresinde yumuşayıp dağılıyor; İçine çevrik bir gülümsemenin bu denli büyüyebileceğini görüyorum ilk kez. İnsanın kendi ölümünü düşündüğü zaman böyle gülebileceğini – kadının da yerde uzanıp yatan ölüsüne sevgi gösterdiğini – kuruyorum. Kendisini terasdan ya da pencereden aşağı atmasında hiçbir sakınca görmüyorum. Tam tersine, bu bana gerçek bir davranışmış gibi geliyor. Birazdan başını, kolunu koparıp dostlarına: Bilemediniz, bakın, neyim ben diyecek ... Saklı kaplı yerlerini açarak başına toplanıp kendisini izleyenlere – yüz – el – diz – parçalarını kösnüyle titreyecek can çekişirken. Bu anlamda bir açıklamaya koşacak herkes, birkaç dakika dayanabilecekler, unutamayacaklar bir daha da...

Tramvay caddesinden bomboş geçip giden otobüslere başka bir gözle bakıyorum, bomboş geçip gidiyorlar, boşken dolaşmalarının bir nedeni olmalı diye kurmaya başlıyorum. Onların önüne tanıdıklarımı çıkarıp koyuyorum bir bir – hiç tanımadığım bir adamı itiyorum otobüsün önüne – ayak bileklerine kadar inen siyah paltosuyla bir sağa, bir sola bakıyor – boyu uzayıp kısalıyor – sonra berberden yeni çıkmış koyun başlı bir kadını – keçi, inek, tilki başlı bir sürü insanı itiyorum otobüslerin önüne – hepsi de şaşırıyorlar, yapmacıklaşıyorlar; düşünmemişler böyle bir son kendilerine besbelli... Binlerce ayak olup kaçıyorlar. Kedi ayakları – tavşan ayakları – horoz ayakları – kendi ayaklarım...

Beyaz sargılı bir bacak görüyorum sonunda, dizine dek kapalı. Sargıların açılıp çözülüvereceğini, altından bunca aradığım bir gerçeği göstereceğinden kuşkulanıyorum. İyileşmemiş bir yaradaki titrek pembe etler – birleşmemiş kemikler bütünlüğünü sarsıyor, kendi vücudumun her parçasında ayrı ayrı gelip bana dayandıklarını ve sağlam bir düzen kurduklarını düşünüyorum.

Kadın bu bacakla terasın duvarına çıkıp yürümeye başlıyor, adımlarını attığı noktadan duvarın bitimine dek olan yol epeyce uzun görünüyor bana. Bir şeyin olup bitmesinden önce hep böyle uzadığını – yavaşladığını düşünüyorum.

Birini kaldırıyor ayağının.

Bir taş düşecek aşağıya.

Kadınla ilgisi yok.

Önemsiz bir iş yaparmış gibi atacak kadın kendini aşağıya.

Tek ayağının üstünde sallanıyor.

Bu sıra, beklenmedik biri – kocaman urunu taşıyan bir adam geliyor sokağın başından – koşarak yetişiyor giriyor son dakikaya – bugünkü günde bu kadar hepsi diyorum, “ağır ve yabancı kişiler olacak yarınkiler”.

Kadın kollarını açıyor uçmak istermişçesine.

Sol gözünü görüyorum.

Tam perdedeki deliğin yuvarlağı kadar. “Bu işi sen yapsan nasıl olur,” diyor. Düşmanmışçasına bakıyor. “Ya cayarsa diyorum atlamaktan? Ya düş ise diyorum, kurduğum bunca şeyler, düzenliğim bozulur yıkılırım.”

Kadın gururla pencereme bakıyor, “Ben varım,” diyor.

Sargılı bacağının üstünde hopluyor.

Geri çekilip tos vuracakmış gibi pencereme koşuyor, alay ediyor benimle, ayaklarının bastığı duvarın çökmesini diliyorum. Büyük bir güç gösteriyor duvar, kadının ayaklarını tutmak için.

Ölmesi gerekiyordu oysa.

Yerini ve zamanını ondan daha iyi biliyordum.

Perdenin önüne çıkıp seslendim:

“Haydi atla!” dedim.

Elimle de işaret yaptım.

Durduğu yerde sallandı.

Ağır vücudu duvarın ince çizgisinde ikiye bölündü.

Bu sırada alt katlardan bir pencere açıldı. “Hermine!” diye haykırdı başka birisi.

Aralıklı tepinmeler oldu.

Yukarı doğru çıkan ağlamalar.

Yalvarmalar işitildi.

Sesler terasa doldu.

İlk kez gördüm kadını.

Yalancıksız,

Perdesiz.

İple oynatılan bir kukla gibi geldi pencerenin önüne.

Ağzı çarpılmış anlaşılmaz kelimeler söylüyor, benden yardım istiyordu. İki şişman kadın kollarına asılmışlardı silkinip atamıyordu onları.

Yenik ve zayıftı.

Kadını silkeliyor, konuşsun diye tokatlıyorlardı.

O hep bana bakıyordu.

Ne istiyordu benden?

Onu öylece alıp götürdüler.

Yemek odalarında,

Mutfaklarda,

Sandık odalarında

Gene bağırtacaklardı.

Yarın terasa çıkıp çamaşır asacaktı,

Görecektin yüzünü gene,

Çilli kollarını,

Çamaşırlarını,

İplerini.

Pencereme bakıp “artık akıllandım” diyecekti.

Günlerdir aklımı kurcalayan yüzlerce ölüm arasından en güzellerini anımsıyordum onun için.

Kalabalıklara,

çan kulelerine,

sokaklara

bakıp

duygulanıyordum...

Onun hesabına akşamlara dek pencerenin önünde yalnızlığımı büyütüyordum...

Hiçbir şeyden umudum yoktu
Denemiştim her şeyi kendi hesabıma
Perdenin ucunu tutup sıkıştırıyordum koltuğun arkasına. Kurtulup kapanıyordu günlerce... Onu yeniden koltuğun arkasına sıkıştırıp düşmesini bekliyordum. Alışmıştım buna. Belki de her şeyin anlamı budur diyordum. İlk kez hayal kırıklığına – yenilgiye uğrayacağımdan korkuyordum. Sonra bundan kaçmak için bir neden olmadığını gördüm. Nasıl olsa olacaktı... Yaklaştım perdenin ucuna...

Eli elime değiyordu perdenin ucunun

Gözlerimi perdeden öte yanlara kaçırıyordum.

İnanmak istemiyordum yalnızlığıma

Nasıl oluyor da bir şey tutmuyordu beni perdenin ucundan başka?

Şimdi taşları çok şekilli bir terasa bakıp kendi vücudumdaki seyirmeleri dinliyorum. Apartmanda her şey yatışmışa benziyor, kırmızı ölüm çiçekleriyle perdenin arkasında:

Anı defterime

Bir ev
Bir cadde
Bir bulut
Bir Yeşil Şapkalı Adam Çiziyorum.
Cadde’de Yeşil Şapkalı Adam, bulutla aynı yöne doğru yürüyor. “İşte başını alıp giden adam bu,” diyorum. – Derin uykulardan – paslı merdivenlerden – pencerelerden – kapı zillerinden kaçan adam bu adam.
Eve bakıyorum.
İşte o ev bu ev diyorum,
Oda bu oda.
Kadının kendini astığı ev bu ev,
Sandalye bu sandalye,
Masa bu masa,
Cadde bu cadde,
Bu çocuklar
O çocuklar.
Sonra anı defterime bakıp – bütün bunların yalan olduğunu – kendini kandırmak için Yeşil Şapkalı Adam’ı kendim çizdiğimi – Yeşil Şapkalı Adam’ın da bunu bildiğini – beni kandırmak için penceremin önünden geçtiğini,
Bulutun bulut,
Caddenin cadde,
Evin ev,
Yeşil Şapkalı Adam’ın da
Yeşil Şapkalı Adam olmadığını
Düşünüyorum
Anı defterimdeki

Bulutu,

evi,

caddeyi,

Yeşil Şapkalı Adam’ı

Karalıyorum.

Bir başıma her zaman böyle bir oyun oynayıp bozabileceğimi, Yeşil Şapkalı Adam’ın da bu oyunu oynayabileceğini, karşıki kadının, başka başka insanların da başka başka oyunlar oynayıp bozabileceklerini düşünüyorum.

Kadının ağzı yana çarpılmış,

Bomboş bilinçsiz gözlerle bana bakıyor,

“Yardım et,” diyor.

Bazı hareketleri yapmasını bilmiyorum.

Hava kararıyor.

Ölüm çiçekleri altında korkuyorum biraz. Güller morlaşıyor perdede. Uykusuz yatağım – ağır elbise dolabım – saç firketelerim taş gibi duruyorlar. Ne yapsam şimdi?
Elimi bir yere saklasam.
Kıl inceliğinde duyguları geriyorum çevreme. Örümcek gibiyim ölüm çiçekleri hava kararıyor.
Ne yapsam şimdi?

Tuzluğu dışarıdan alıp getirsem mi?

Sofra kurulmayacak, bir işe yaramayacak olduktan sonra?

Getirmesem de olur.

Belki de olmaz.

Bilmiyorum.

Yeni yeni belliyorum bazı düşünceleri.

Evin içini koca bir leke gibi kaplıyorum.

Galatasaray’dan Tünel’e otobüsler geçiyor.

Çiçek Pasajı’ndan mor kurdeleli yaşantılar çıkıyor –

Ölüm gülleri,

Beyaz zambaklar,

1890 Sent Pülşeri üniformalı yetim kız öğrenciler başlarında ürkünç okul şapkaları...

Karanlıkla aydınlığın kesiştiği saatte ölümlü caddede tuhaf gülümsemeli afişler ortaya çıkıyor, gittikçe büyüyen kalabalık garip bir hışırtı çıkararaktan yürüyor.

Yeşil Şapkalı Adam Aralarında

Şapkasını çıkarıp çıkarıp sallıyor.

“Sen de gelsene,” diyor

Yarı belime kadar karanlığa sarkıyorum, gürültüyle düşüp parçalanmaya başlıyorum. 

Galatasaray, 1962

Sevim Burak, Yanık Saraylar, Nisan Yayınları, İstanbul 1993, ss: 29-42

bibi.ingmar.liv

sonsuza kadar yaşasan da o yoldan geçeceksin.

I've been in the ocean..time..passing by..

Autumn scattered

drive me home

fade me away
take me to the northern lights

or to the eastern grass,

from the lonely lands

to the bitter sands..

drive me home
on wheels of hope

that buries my hands

Nothing but more than November

Nothing but November

Nothing but November

Three dots...

.......


No bird,

had ever guided me

to the depth of this land:

I grew,

by myself,

from the gloom of this earth, like a wild flower,

next to the filthy mud of a slim river,

forever devoid of gardener.

And it is so that some,

are such regarding me:

“He lives off-

our belongings and  earnings.

And he dares breathing, exhaling-

the malodorous air of his breath

in the pure air of our field.”

Except that,

the truth, the fact is

when they disembarked in this land,

the one who received them

with wide open arms,

with open arms,

was I.

Translation: Maryam Dilmaghani

The poem "..."  was first published in The Dirges of The Earth (Marsieyeh-haye Khak), 1969 Tehran.

scream shot

kaç kaç kaç

Young Meryl

Photo: Ron Galella / WireImage

happy birthday Freddie.

Here why I listen to ålesund

and why I want to be there with just a bottle of wine

"...

Up here in the air 
I'm just mumbling at the clouds 
Wanting to be known 
While I pass the lonely hours

...

Your calm hypnotic eyes 
Your Scandinavian glow 
I felt them like a flame 
Candle in my cold bones 

...

But I turned and walked 
Away from all the fun And back into the black 
Seaside night of Alesund
..."

"..
I try to recall the
thousands of years when
these stories were
waiting to be told
.."

early snow piece of today

some sounds irritating sometimes, just because of their obsolete and corny meanings.. but where the figures of thoughts still attract the insight, there is no irritation, but the pure imagination.

çok şahane şeyler

old friends in the garden

TÜKENMEZ DOLMAKALEM DOLDURULUR,
KIRILMAZ CAM TAMİR EDİLİR YÜZYILINDA
İKİYE KIRILMIŞ BİR ŞEYİN BİR PARÇASI
KONUŞSAYDI

böyle cacığa rakı mı dayanır

the weight of the book

"miss" someone.

he's gone behind the night lights

http://www.flickriver.com/photos/stefanoromagna/4684291077/

controller of the dice

Exit Signs

This is not the silence, I've been waiting for so long, the stars in the water reflect the hours that are yet to come, I hear insects buzzing like the city nearby, watching some fireflies die/ The odds are good, New York below his feet, anyplace, anyhow he makes his sound, neon lights beat down upon his face, a Brando look-a-like/ Eight in the morning, it doesn't get much worse than this, my mask of iron is heavy and thick, like names on a list/ Remember my name for every time I lied, I raise my voice and scream out to anyone around, I bite my tongue when echoes strike me down/ He's ready to stumble, ready to fall, ready to reach out for nothing at all, he never got an answer to the one thing he just had to know, is he someone to die for?/ Wrote you a song Leonard Cohen, I've stolen a line for a few, It's also to Stipe and Bob Dylan, and yes, it's to Kurt Cobain too/ This time it's either black or white, and I'm sorry, sorry for the chain to tight, you've been the master of disguise/ My tongue's a stone, the words are stuck behind, I secretly adore you, and lick your feet for one more perfect rhyme/ I ripple across the rows of weathered bricks as the ghost of Bill Hicks/ All he could think of to say, was drowned in the sound of boisterous waves/ Too scared to tell you I never knew that someone could be this sweet, patiently listen to all my complaints, while I spit them in your face, trying the hardest I can not to be left behind, writing my name across the ground/ I take a ghost train and forever I leave this town, a heavy storm is loose and all the lights are out, only gravity's pulling down, outside my window the night is coming through/ You examine every hair on my chest, we listen to awkward rhymes, in a Honda on the 5 to LA, a flash of light, a tiny motion in your eyes, a flash of light from all the cars and exit signs, cars and exit signs.

..but how was his nose? his neck? his smell of breath?

capital

the syndrome

Long time ago, years ago, when I was a wayward teenager, she told me that I used to behave very alike Istanbul. She compared; "same passion, same vividness, same melancholy, same pain, not that much big but crowded, full of things..sophisticated, uneasy but still worth living.." I used to like cliches, especially this kinds of Istanbul similes..I liked it at the very first moment....Then years have chased each other, and I suddenly got shattered by the fact of the identity change..Another city, another identity, another person.. How have I been becoming this city now calmly, slightly, automatically? How could I take my character off and turn it into a hysterical and a cynical moose?.. I know it is beautiful..I love it..
But I hate the fact that I love it..

"because the sky is blue, it makes me cry"

sinnerman

Again..I went mad and left the house behind, said goodbye to some, hugged the others, got pissed at some others.. I took an endless walk to the train station, fired my endless cigarette and went through the obscuirty of my subconscious.. Again..It ended up sitting somewhere (almost the same place that I used to go in that country) and starting to drink (almost the same taste I used to drink in that fat bottles) and watching but not seeing people (not the same ones that I used to..)..Again..This is the same story line that everyone is familiar.. But suddenly I saw her.. Again.. The same coincidence. I called her name, she didn't recognize me at first. But I pointed at the table and then she just jumped over the safety tape, took a beer bottle, sat down toward me. The more we were aware of not knowing each other, the more we talked like oldschool friends..hours..beers..stories..coincidences..Sometime, someone outside suggests a new story for us, but forgets to tell..and it just makes us feel surprised, and more random and more abnormal. This song is dedicated for our coincidences and the first randomness I met in this country so far.. Is there still any hope?

sinnerman

oh yes.

dead man's road

an

öyle bir dokundum ki,
toz toz oldu, oturdu, dağıldı durduğu yerde.
adı yoktu, neyse oydu,
ve hep bir şeylerden ibaretti-

buğdayın türküsü

confession is good.

of course

you're very welcome.

coffee stories

Marianita -mi guapa.

erik

white rabbit

One pill makes you larger
And one pill makes you small
And the ones that mother gives you
Don't do anything at all

Go ask Alice
When she's ten feet tall

old friends.

today is the day

repeating the magic of that

the magic of this

benim ağaç gibi olduğum halim

6 mayıs 1972

Denizler.

recovery

awareness

 I wished to be afloat,

you pushed me to the lake,

I found your 'self',

hauntingly fake.

"Oh, I know what 'pain' means; what I don't know is whether this, that I have now, is pain."

But isn't it absurd to say of a body that it has pain? -- And why does one feel absurdity in that? In what sense is it true that my hand does not feel pain, but in my hand?

just started

He's gonna come back.

boogie.and me.

eylül akşamı

"belki benim kağıt param, bir şekilde döne dolaşa, senin cebine girmiştir..olamaz mı? olabilir.."

the song and the woman of evermore.

http://www.youtube.com/watch?v=6PDmZnG8KsM

Paranoid.
Listening to him, I am paranoid,
I am just spontaneous..

missing 'vagabonds of the western world'

Urumeli..

"If one has to imagine someone else's pain on the model of one's own, this is none too easy a thing to do: for I have to imagine pain which I do not feel on the model of the pain which I do feel. That is, what I have to do is not simply to make a transition in imagination from one place of pain to another.."

"Pity, one may say, is a form of conviction that someone else is in pain."

"The impression that we wanted to deny something arises from our setting our faces against the picture of the 'inner process'. What we deny is that the picture of the inner process gives us the correct idea of the use of the word 'to remember'."

töz

bir nargile borusunun ucundan
bir evin bacasına doğru
gökyüzüne üflendim;
çözülüyorum,
dağılıyorum,
dağılıyorum,
çözülüyorum,
saçılıp zerrelerim
çarptıkça birbirine,
yanına,
suya geliyorum.


being blown into a waterpipe 
towards a chimney through the sky;
I'm dissolving,
coming apart,
coming apart,
dissolving;
so long as 
my particules are scattering,
beating each other,
I'm getting closer to you,
coming to the water.

how

I 

am

so cold

without

being

undercovered

under

a

cover

being

so cold

without

how

I

am

inner ballad

his words came before him,

he went before his words.

now, only words remain;

but nothing to do with a sick brain

as a friend told..

"I like a strong, intimate, manly fellowship, the kind of friendship which rejoices in sharp vigorous exchanges just as love rejoices in bites and scratches which draw blood. It is not strong enough nor magnanimous enough if it is not argumentative, if all is politeness and art; if it is afraid of clashes and walks hobbled"

Montaigne

batı cephesi

çin'den geliyorum
içinden geçiyorum

pazarın üstüne oturmak

şekersiz kahve
ve bahçedeki tavşan

yes, he is.

Boney M - Daddy Cool - 1976 by thegirlstheyrock

chrome looking 

'ben'in anlamını bilmem ki

senin başka bir dilde çevirin olsun..

they ate their young

the next is my turn.

the dead of the Golden Horn

i am on my way to 'there'

crying, crying..i am crying..
you can't touch me, i am not here.
i am not the person you made out.
i am not the person you took out..
i am not gonna be a person that
you could be with, out and without..
i am just
someone from the east,
someone from the sea,
someone not being here,
but being near..
going mad, going, i am going..
going near but not here..

volver..

HERE