She tried four times.
First was unintentional.
Then a long break.
Second was a trial.
Break.
Third was a failure.
Then a short break.
Forth was accidental.

She adored laughter
Much more than prayers.

sylvia

"bir gün bir yerde, okulda,avrupada,herhangi bir yerde, o boğucu çarpıtmalarıyla sırça fanusun yeniden üzerime inmeyeceğini nasıl bilebilirdim? o sırça fanus ki, içinde ölü bir kelebek gibi tıkanıp kalmış biri için dünyanın kendisi kötü bir düştür"

İnsan nerede özleniyorsa evi orası mıdır?

ret

seni it,
iti de insan götüne sokan memleket
bir "allahaısmarladık"tan fazlasını haketmedi mi?

bir boğaz turu olabilirdi,
ya da meselaaa bir rakı sofrası
ya da son bir kazı kazan, sofra sonrası
midye dolma
-of geniş omuz
kestane kokusu
-of kalçalara bak
altı su dolu kırık kaldırım taşı
-önüne bak
biri uyudu, eve taşı
-yak bi de burdan yak

ama o şemsiyeler böyle açılmadı
itler hep fazlasını haketti
sen itleri haketmedin
memleket seni haketmedi
memleket ki bir türlü
kimi nereye sokacağını bilemedi.

"insanın tek gerçek özgürlüğü yalnızlığıdır. ve yalnızlığı küçük düşürense bağımlılıklardır. aşklar, alkol, nikotin, ahlaki değerler, uyuşturucular... hepsi de birer pranga olabilir her an, insanın ayağına. zevk veren prangalar. ortak özellikleri, varlıklarının verdikleri zevkin uzun bir süre sonra hissedilememesi, yokluklarının ise derhal kalpte bir ağrı yaratmasıdır. bağımlı insan atlı karıncaya binmiş gibidir. ne bir varış noktası, ne de bir ilerleme vardır hayatında. herkes ilk başladığı yerde, midesi kaldırana kadar döner durur... insanın kendiyle mücadelesi, bağımlılıklarını yok etmesiyle başlar." K.V.K

biz ölümden doğacağız

"İki saat farklı zamanı gösteriyor. İkisi de yanlış, elbette. Şuradaki çok yavaş. Öteki ise zamanı söylemek yerine umutsuz durumumuza dikkat çekiyor. Fırtınadaki kuru dallar gibiyiz. Kendimizi savunamıyoruz…"

Muamma

Hayvanlık, dolaysızlık veya içkinliktir. Bu durum, bir hayvanın diğerini yemesinde verilidir. Bir hayvan diğerini yediğinde, bu, yeme eylemini gerçekleştiren hayvanın benzerliği veya aynılığı koşuluna dayanır – içkinlikle kastedilen budur. Yiyen hayvanın yenen hayvan karşısında hiçbir aşkınlığı yoktur. İki hayvan arasında fark vardır, ama yiyen hayvan kendini yenen hayvandan bu mesafeyle ayırt etmez. Başka bir hayvan tarafından yenen hayvan, bir nesne olarak verili değildir. Bir nesneyi, bir şeyi, nesne sayılmayı reddeden bir insana bağlayan ilişkiye benzer bir tahakküm ilişkisi söz konusu değildir.

Hayvan dünyasında efendiliğin izi yoktur; onun, üzerinde hâkimiyet kurduğu hiçbir şey, birini bağımsız ötekini bağımlı kılan hiçbir şey yoktur. Hayvanların tümü eşit kuvvete sahip değildir elbette, ama bu sadece bir nicelik farkıdır. Aslan, hayvanlar âleminin kralı filan değildir – bu, insanbiçimci bir hurafeden ibarettir. Aslan, hareket eden sularda, daha küçük dalgaların üzerine devrilen büyük bir dalgadır.

Rakibini yenilgiye uğratan bir hayvan, ötekinin ölümünü bir zafer gibi algılamaz – çünkü o, ölümünün yeniden tesis edemeyeceği bir sürekliliği bozmuş değildir. Bu süreklilik sorgulanmamıştır. “Galip” çıktığı savaştan sonra bakışlarına sinen kayıtsızlık, içinde yaşadığı dünyayla suyun içindeki su kadar bütünleşmiş bir varoluşun göstergesidir.

Bize, içinden çıktığımız bu hayvan yaşamından daha kapalı bir şey yoktur. Bizim düşünme biçimimize, sessiz kâinatın bağrındaki yeryüzünden daha yabancı bir şey yoktur. Hayvan yaşamı, huzursuz edici bir muamma gibi dikilir karşımızda.

26/08/2013 / skopbülten / Georges Bataille, Çeviri: Elçin Gen

Bataille, “Animality”, The Theory of Religion içinde, çev. Robert Hurley (New York: Zone Books, 1989) s. 17-18

meredith

öngörü

Benim sigaram vardı, hala yanıyordu, o hala sarıyordu. Sardığı tütünü koklayıp tütünden anlayıp anlamadığını anlamaya çalışıyordu.. Hepsi boşuna. O bu işlerin insanı değil ki. Çayın deminden bile anlamaz. Kahvenin köpüğünü her seferinde bu sefer de olmamış deyip lavaboya döker. Şarap dişlerini her koyu kırmızıya boyadığında bozulmuş üzüm yediğini düşünüp kan kusar. Kendi kusmaz ise bize kan kusturur. Ama yine de sever böyle guru tavırlarını, çünkü hep bir şeylerden anlayan olmaya özenir. Bu bazen tütün olur, bazen caz, bazen hiç gitmediği kuzey ülkeleri. Dillerinden bile söz eder bu ülkelerin, kendince telaffuz yöntemleri bulur, anlamlar yaratır, sonra birden en çok bildiği dille bir bağlantısını kurar gibi yapar, hepimizi koyu bir anlam kargaşası içine düşürür. Biz kaybolurken o düşünür.

Sigarayı saramadı. Kocaman, iltihaplı bir baş parmak gibi göründü sigara. Benim sigaram öldü. Uzun bir süre kibrit aradım. Kibrit evet. Kokusunu seviyorum en çok, söylemeliyim..ve şimdiki zamanı olmayışını: yanmadan önce gelecek vadeden kibrit, yandıktan sonra geçmiş kokan kibrit -kutularındaki naiflikten bahsetmeyeceğim bile. Kibrit sevmemin nedenlerinden bahsetmeyeceğim. Her yaktığım çöpü kutunun içine, diğerlerine ters bir şekilde neden konumlandırdığım önemli değil.. Neyse ki kibrit bulamıyorum. Çakmak tutuyorum ona, sigarayı içemeyeceğini bildiğimi çaktırmıyorum tabi. O biliyor, ikimiz de biliyoruz, ama sorumluluğu ben almak istemiyorum. Yanarsa yanar. İçerse içer. Bazen bir baş parmak kalınlığı da lezzetli gelir yaprak sarmasında, ya da kocaman bir kalem narin yazılar yazabilir, içli çizgiler çizebilir falan.. Sigarasına bir şans vermek istiyorum. Hepsi bu.

O da sigarasına bir şans veriyor. Hayır, kendine. Kendine bir şans veriyor, belli. İlk kez sevişen ergen sonrası gibi, tatmin olmadığı sigarasından tatminkar dumanlar çıkarmaya çalışıyor. Halbuki o bu işlerin insanı değil. Her şeyden önce her şeyden anlamak zorunda değil her şey bu kadar zorken anlaşılmak konusunda. Bunu kendine itiraf etse yeter. Ama bir kibrit gibi olmaktan korkuyor hep. Kendi gibileriyle aynı kutuya, başka yöne bakar pozisyonda girmekten. Ne söylesem sigaram bitmeden.. Hepimiz o kutudayız, başka pencerelerden bakıyoruz. Tamam, pencere yok, kendimize bakıyoruz, ayaklarımıza, sonra başlarımıza, sonra yanıp sönen heyecanlarımıza falan.. Boşuna. O anlamayacak. O hep daha fazlasını bilmek isteyecek. Ben daha fazla sigara saracağım, belli. Sonra o bir gün tütünden anlayacak. Sonra anladığı her şeyi reddedecek. Sonra istese de o dolama iltihaplı  parmağı bir daha içine çekemeyecek, çünkü o gün parmak, bir sigara için abartıdan başka bir şey olmayacak.

bir dakika kadar saçmalamadan durmuştum
ölüyordum korkumdan, artık ben olamayacağım diye
ter içinde mi ile fa arasında imkansız bir ses verdim
barmeni ebedi mantıksızlığıma ikna etmek üzere
ağzımı açtım, söylemek için rastgele bir şeyler,
aaa--y--y--yy  kapı açıldı
birden insan kokusuyla doldu bar
mide bulantısıyla ani kalkış yaptım
son mantığım da yere düşüp tabureye sıkıştı
geçerken kanıma eller kollar dokundu
ben öldü veresiye defterinde kaldı.

konulu

arjantinli bir kahve gurusu ile göğüs hastalıkları hastanesinin acilindeyiz. çok aciliz. vakit var da zaman dar. çünkü nerden baksan bugün arjantin deniz yolu ile bir 25 yıl tutar. e 25 yılımız yok mu? var. onu diyorum. ama baksana, guru oturduğundan beri hep bir şeyler öksürüyor. tortulu, çekirdekli, öğütülmemiş.. tepeden tırnağıma kadar tiksiniyorum. öksürükten değil, arjantinlinin guruluğundan. çok bilmesinden. sonra da gelip benimle burada göğüs hastalıkları bankında kahve hakkında ahkam kesmesinden. ben de bir şeyler söyleyecek oluyorum. benim de bildiklerim var da, kendime saklıyorum demek istiyorum. ama yanıma oturmuş, ciğerlerini bankın tahta boşluklarına bırakırken, üzerime oluk oluk kahve zerrecikleri yapıştırırken..  hem 25 yıl bekleyecek olsam ben de bir şeyler hakkında çok şey bilebilirdim. kahveleri, doğdukları yerden bir kadının midesine inişine kadar takip edebilirdim. ama zaman dar. onu diyorum. bu arjantinli zaten 25 dakikaya gider. ben de o 25 dakika içinde 25 milyon mikrop kapmış olurum kendisinden. durdu. duruyor. düşündü. elini banka siliyor. tuttuğum karton bardaktaki rengi kaçmış kahveye bakıyor, ağzını burnunu yamultuyor sonra. ağzını burnunu yamultunca çok çirkin oluyor. 25 yıl daha yaşlandı şimdi. Bildiği her şeyi unuttu. Olsun hatırlar, vakit var. Bir şeyler soracak oluyor. Neden burda olduğumu mesela. Sizden hastalık kapmak için gelmiş olmalıyım, desem.. demeyeceğim. ciğerlerimi bir kaç yıl önce başka yerlerde bıraktığımı da söylemeyeceğim ama. canını sıkma. bir kahve ısmarlamak istiyorum ona. hasından. söz, guruluğuna kızmayacağım. kendi bilmediklerime bile. 25 dakikamız var, sonra o arjantine giderse gider. ben de ondan kalan 25 milyon mikropla 25 yıl huzur içinde yaşarsam yaşarım. kahve çekirdekleri fala dönüşürse dönüşür. gurunun bildiği kahvenin işine yararsa yarar.

geniş aile

birden bağırmaya başladı sırtımdan: "orospu"
eğilip bi taş aldım elime: "şimdi söyle"
taşa selam verdi, abilere işaret
dedi "abla", "ne münasebet"
cık cık etti yoldan geçen teyzeler
bakkalın oğlu dayılığa soyundu
soyunan başka ablalar giyindi
olan elde kalan taşa oldu

söz

buna dokun, ellerini yak.
ellerin varsa sorun yok.
gözlerin varsa görür
ucu sana dokunur.