şimdi nasıl?

içimden bir ses
beni dışarı çıkar diyor.

o
hep
tırnaklarından
et
parçaları
ayıklıyor
geceleri
diş
etlerinden
tırnakları
zaman
temizlik
zamanı
sonra
oturup
bütün
isimleri
yazıyor
bir
bir
hatırlayabildiği
küçük
harflerle
başlıyor
küçülterek
bitiriyor
sessizleri
hep
aynı
şarkıyı
dinliyor
hep
aynı
kadın
sesi
bağırıyor
'ya
bırakın
ya
öldürün
beni'
bitmeden
başa
alıyor
hep
zaman
tekrarlama
zamanı
tekrar
ediyor
her
gün
tırnaklarıyla
kazımaya
etleri
kan
ne
kadar
kirli
akarsa
o
kadar
iyi

I definitely need hundred years more and she is intrinsically hundred miles away

I am the seed.

sizi kesebildiğimiz kadar keseceğiz
yiyebildiğimiz kadar yiyeceğimiz
ömrünüz
sonra başınızın eti
midemizin kaldırdığı kadar

önce şu bıçaklar bilenecek
törpünüzde
ömrünüzün
ömürünüzü
yemeden önce
aç gözümüzle

o bıçaklar
yarım santim kalçadan,
üç milim böbrekten
gibi
ince hesaplar peşindeyken
tam doksan derece açıyla alacak
aklınızı

sonra keseceğiz yiyebildiğimiz kadar
yiyeceğiz kesebildiğimiz kadar
ömrümüzü
ama ellerimizi yıkayacağız mutlaka
sofraya oturmadan önce

güzel şey..güzel şey..güzel şey..güzel şey..ümitli şey..güzel şey..

Çarpıtıp ayaklarını titrek
oturdu yerle minderin seviştiği yere
sallandı
sallandı
kilitlenip duvardaki bir noktaya,
uzun uzun baktı.
beş paket sigara içti beş saatte
-beş yıl çıkmadı kokusu evden.

saat beşte geldiler,
katıp duvardaki noktayı da önlerine
sallana sallana çıktılar yola.

odanın noktadan geriye kalanı
kilitlenip bana uzun uzun baktı.
ben yerle minderin seviştiği yere

o beni istediğim yere götürür.
istediğim yerde uyutur.
- "bugün rüyanda ne görmek istersin?"
- "yol"
yol arar, bulur.
- "bugün rüyanda ne olayım istersin?"
- "öl."
yol olur.

here and now

nowhere

elsewhere

pain on the easter eve.

I was almost going to sing aloud as an explosion of voids in my stomach. I was so close to scream, so close to give the problem of having such a drama in my ever-still vocal cords to the world. Was it me going mad as thinking of dramas all the time without having it but living it? She came as a godsend, save the last void:

"when something is really done
when someone really hurts you, in the deepest purest region of you
then, everything is closed
it happens suddenly like a cold rain
it's fast, but it's like a complete exorcism
things change in a second, turn over in a second
people become dust
and when it really is, it hurts but it doesn't hurt
because it is what it is, simply unforgivable, simple a void, simply an end
it just becomes clear when something is not for you, it does not even exist for you"

her gün ısrarla aynı yerden kopardığı saç telinin, ısrarla her gün aynı yerde bittiğini gördü. her seferinde daha gürdü.
koparıp biriktirdiklerini her gün beyazdan siyaha boyayıp inceden kalına yan yana dizdi. o kadar düz, o kadar renksizdi.
elinde bir kafalık saç olduğu gün bıraktı saç telini kendi haline. artık uzar mı, kıvrılır söner mi, kopar düşer mi..
ama bir kafa yeter mi.. bir sureti görmeye.

daha uzakta haydar

Evler. Çoklar. Dikilmiş, ekilmiş, kimi ağaç gibi büyümüş, kimi, toprağı irili ufaklı kurtçuklar gibi kemirmiş evler.. Öyle çoklar, ah öyle çoklar.. Evyelerine kusmak, derzellerine pislemek o evlerin..ne güzel olur..düzenleri o evlerin..kütüphaneleri, musluklarından akan suları, her sabah saat sekizde dibi kireç tutmuş çaydanlıkları..İşte hep duvarlarında salyangozlarıyla hastalıklı o evler. Çocuklar sümüklü böcek der onlara..o sümüklü çocuklar, ah öyle çoklar..

---

Bu mide bulantısı hep o evlerden. Çokluklarından. Erkenden büyümek zorunda kalmış çocukluklarından. Salyangoz kabuklarının altında kalmış yumuşak ve ham savunmasızlıklarından.. İşte hep o kapı-duvar-pencere şeytan üçgeninin tam ortasına, içine içine etme dürtüsü ondan.. Kim, neden kurdu bu kadar düzeni onca zayıflığın ortasına?

---

Evler..üstümde biri var, ikisi altımda..Mutfaklarından soğanlı ağlak kokular, yatak odalarından soğuk beyaz sıvılar yayılıyor kapı eşiklerine..İçlerindeki her şey "kal" diye bağırıyor, "otur oturduğun yere!"...Şimdi..buraya mı? O evlerin merdivenlerine giden çamurlu yollara mı? O merdivenler, ah öyle çoklar.. Bu ayakların gitmemesi hep ondan. Ezan vaktinde evlerine yetişmeye çalışan çocuklar gibi.. o boş ümüklü çocuklar..düzene karşı..küçük kurtçuklar..

---

Kusmak buralara..Sonra ses tellerinin akortlarını kaçırtana kadar bağırmak: "İstemiyorum bu düzeni! Yıkın bütün evleri!"..Ağaçlarınız gibi.

Geldim,
ilaç gibi geldim.