öngörü

Benim sigaram vardı, hala yanıyordu, o hala sarıyordu. Sardığı tütünü koklayıp tütünden anlayıp anlamadığını anlamaya çalışıyordu.. Hepsi boşuna. O bu işlerin insanı değil ki. Çayın deminden bile anlamaz. Kahvenin köpüğünü her seferinde bu sefer de olmamış deyip lavaboya döker. Şarap dişlerini her koyu kırmızıya boyadığında bozulmuş üzüm yediğini düşünüp kan kusar. Kendi kusmaz ise bize kan kusturur. Ama yine de sever böyle guru tavırlarını, çünkü hep bir şeylerden anlayan olmaya özenir. Bu bazen tütün olur, bazen caz, bazen hiç gitmediği kuzey ülkeleri. Dillerinden bile söz eder bu ülkelerin, kendince telaffuz yöntemleri bulur, anlamlar yaratır, sonra birden en çok bildiği dille bir bağlantısını kurar gibi yapar, hepimizi koyu bir anlam kargaşası içine düşürür. Biz kaybolurken o düşünür.

Sigarayı saramadı. Kocaman, iltihaplı bir baş parmak gibi göründü sigara. Benim sigaram öldü. Uzun bir süre kibrit aradım. Kibrit evet. Kokusunu seviyorum en çok, söylemeliyim..ve şimdiki zamanı olmayışını: yanmadan önce gelecek vadeden kibrit, yandıktan sonra geçmiş kokan kibrit -kutularındaki naiflikten bahsetmeyeceğim bile. Kibrit sevmemin nedenlerinden bahsetmeyeceğim. Her yaktığım çöpü kutunun içine, diğerlerine ters bir şekilde neden konumlandırdığım önemli değil.. Neyse ki kibrit bulamıyorum. Çakmak tutuyorum ona, sigarayı içemeyeceğini bildiğimi çaktırmıyorum tabi. O biliyor, ikimiz de biliyoruz, ama sorumluluğu ben almak istemiyorum. Yanarsa yanar. İçerse içer. Bazen bir baş parmak kalınlığı da lezzetli gelir yaprak sarmasında, ya da kocaman bir kalem narin yazılar yazabilir, içli çizgiler çizebilir falan.. Sigarasına bir şans vermek istiyorum. Hepsi bu.

O da sigarasına bir şans veriyor. Hayır, kendine. Kendine bir şans veriyor, belli. İlk kez sevişen ergen sonrası gibi, tatmin olmadığı sigarasından tatminkar dumanlar çıkarmaya çalışıyor. Halbuki o bu işlerin insanı değil. Her şeyden önce her şeyden anlamak zorunda değil her şey bu kadar zorken anlaşılmak konusunda. Bunu kendine itiraf etse yeter. Ama bir kibrit gibi olmaktan korkuyor hep. Kendi gibileriyle aynı kutuya, başka yöne bakar pozisyonda girmekten. Ne söylesem sigaram bitmeden.. Hepimiz o kutudayız, başka pencerelerden bakıyoruz. Tamam, pencere yok, kendimize bakıyoruz, ayaklarımıza, sonra başlarımıza, sonra yanıp sönen heyecanlarımıza falan.. Boşuna. O anlamayacak. O hep daha fazlasını bilmek isteyecek. Ben daha fazla sigara saracağım, belli. Sonra o bir gün tütünden anlayacak. Sonra anladığı her şeyi reddedecek. Sonra istese de o dolama iltihaplı  parmağı bir daha içine çekemeyecek, çünkü o gün parmak, bir sigara için abartıdan başka bir şey olmayacak.