geniş aile

birden bağırmaya başladı sırtımdan: "orospu"
eğilip bi taş aldım elime: "şimdi söyle"
taşa selam verdi, abilere işaret
dedi "abla", "ne münasebet"
cık cık etti yoldan geçen teyzeler
bakkalın oğlu dayılığa soyundu
soyunan başka ablalar giyindi
olan elde kalan taşa oldu

söz

buna dokun, ellerini yak.
ellerin varsa sorun yok.
gözlerin varsa görür
ucu sana dokunur.

tarih ve kehanet içinde bir paket
yolda
gidebildiği kadar
okyanus kalınlığında

okuyan uyusa

şair doktorla uzun uzun söyleşiyordu
kalp enfarktüsü üstüne,
bilinç altına

doktor gaza durmadan basıyordu
atlı sokaklarda yaya yolu açıyordu
şairin ısrarı üstüne

şair tutturdu, yaya yolundan gidecekti,
doktorsa gazı kökleyecekti
doktora yer uzaklaştıkça
şaire gök yakın gelecekti

ta ki durana kadar yol
bir atın kalp enfarktüsü üstüne
bilincinin altında kalmasıyla

"Şöyle bir daha dikkatlice düşünün! Biz bugün "canlılık" denen şeyin nerede bulunduğunu, neyin nesi olduğunu, hangi adla çağırıldığını bile bilmiyoruz. Elimizden kitapları alsalar, bir anda neye uğradığımızı şaşırırız. Artık hangi yolu seçeceğimizi, kime tutunup kimden kaçacağımızı, neyi sevip neyden nefret edeceğimizi, neyi sayıp neyi hor göreceğimizi bilemeyiz.

Bize insan olmak, yani etiyle kemiğiyle insan olmak bile yük geliyor; bundan utanıyoruz, ayıp sayıyoruz. "Soyut insan" diyebileceğim garip yaratıklar olmaya can atıyoruz. Biz ölü doğmuş kişileriz, zaten çoktandır canlı olmayan babaların soyundan ürüyoruz ve bu durumu gittikçe daha çok beğeniyor, bundan zevk almaya başlıyoruz. Neredeyse bir kolayını bulup bizlerin doğrudan doğruya düşüncelerin doğurmasını sağlayacağız.

Eh, yeter bu kadar; bir daha da "Yeraltı"ndan yazmak istemiyorum."

yüzünü dök, küçük.

üzül.

yalnız sensin, düşünme.

unut sevilmeyi.

siyah-beyaz-

gece-gündüz-

yüzünü dök, küçük.

kız,

onlara.

yalnız sensin, düşünme.

zincir oranda, buranda.

tutsaksın

uykusun.

yüzünü dök, küçük.

yaşamın anlamı mı,

dinleme kendini.

yolun.

siyah-beyaz-

gece-gündüz-

sing it back

bring it back

YET

IT IS NOT OVER

another day.

the decision after.

going back and forth.

staying here and there.

"Childhood is a geographical notion.
We are born in a place which is childhood.
[..] Childhood is a sky close to the ground.
It's grey, damp.
It's a geographical notion rather than a historical one."

it's been a life time

biz okurken üzerimizde atlar uyurdu
atlar uyurdu

bu ses benden mi çıkıyor? yok..bu cümleler benim de, ses değil.
sanki beş gün uyanmadan karda yatmışım, uykumda en güzellerini yemişim.
ne diyorum? ben biliyorum da, o anlatamıyor. yok..bu ses benden çıkmıyor.

--senden çıkıyorum. kor-ku-yo-rum.

ayaklarıma konuşuyorsam nereye gideceklerini bilmiyorlar. onlar da bu sesi tanımıyorlar.

--uzak-uzak..u-zak-la-ra.
(kaç kere söyledim sana, aç karnına kar yeme diye. yapışmayan kalmadı diline)

e nedir benden istediği? hem ne zormuş canım bir insanın kendi sesiyle yedi kat yabancı düşmesi. dahası ben, kimse inanmaz, ilk konuşmaya başladığım zamanları hatırlıyorum. anne karnındaydım o zamanlar. yediğimin önünde, yemediğimin arkasındaydım. şimdiye haksızlık etmek istemem ama, o zaman da bir hayli yalnızdım.

--kork-u-yor-um

duysam da anlamıyorum. düşünüyorum nerede hata yaptığımı, neyi fazla hoş gördüğümü mesela. gereğinden fazla mı dinledim, fazla mı konuştum.. fazladan çok mu başkalarını karıştırdım işin içine? ama o başkalarının içimde dışımda karmakarışık olduğu o zamanlar iyiden hallice duyardım. sesim benden çıkardı. adım gibi benimdi. saçımın rengi gibi hatırlardım. başkaları herhalde en çok bu işe yarardı.

--senden çıkıyorum.

şimdi, sanki içimde bir şeyler on gündür toprağın altından, ağaçların güneşi durmadan gören en tepelerine konuşur gibi. kim onlar, ne kadar zamandır buradalar? peki benim cümlelerimi bıraktılar da sesimi nereye sakladılar?

--uza-k-uzak

karınlarını benim sesimle mi doyurdular?

--...

öyleyse ben de buradayım. bir yere gitmiyorum.
olmazsa kendi içime gireceğim
de korkuyorum.

manik

durduğum kabahat da
durmadığım değil mi
bu kadar basit mi

o zaman sen seç
nereden geçersen geç

dere boyundaki kuşlu patikadan geç
bağını sorduğun üzümden geç
bayıl kendinden geç
ayıl üzerimden geç

durduğun kabahat
durmadığın da
durmadığında

adımı bilmiyorsanız hatırlatmalıyım.

ben suyum. sözlerim buhar. 

şimdi tanıştığımıza memnun olabiliriz.

kimin giysisinde nasıl bir iz bıraktığımı değil, 

havada nasıl parçalanıp kaybolduğumu bilirim.

şimdi nasıl birini yoktan var edip 

nasıl bir anda hiç olmamış gibi yok ettiğimizden konuşabiliriz.

çünkü öncesi değilse de sonrası hep aynıdır.

mesela siz beni akar durmaz, 

kurur akmaz diye hatırlarsınız.

öyle güzel

çünkü öyle kolay.

oysa ben değdiğim herkesin kılığına bürünürüm.

binlerce kılıkta ama kimliksiz görünürüm.

siz suya değer biçerken,

--hatta o "gereğinden fazla" ederken,

ve hatta yetinmeyip 

tadına, 

rengine, 

aktığında gittiği yere, 

akamadığında beceriksizliğine 

öfkelenirken,

su sadece sudur.

tek bildiği budur.

şimdi oturup onun buharını izleyişimize memnun olabiliriz.

çünkü sizin daha adını bilecekleriniz vardır.

öncesi değilse de sonrası hep aynıdır.

içeride.

kimsenin sesi çıkmazken onun..
- çıkıyor

kulaklarını her defasında yere tıkıyor.

"when the origin has revealed its insignificance ... then we become open to the meaning and riches of proximity. ... [In those moments,] the nearest reality, that which is around us and inside of us, little by little starts to display color and beauty and enigma and wealth of meaning - things which earlier men never dreamed of"