Wednesday, 17 October 2012
şair doktorla uzun uzun söyleşiyordu
kalp enfarktüsü üstüne,
bilinç altına
doktor gaza durmadan basıyordu
atlı sokaklarda yaya yolu açıyordu
şairin ısrarı üstüne
şair tutturdu, yaya yolundan gidecekti,
doktorsa gazı kökleyecekti
doktora yer uzaklaştıkça
şaire gök yakın gelecekti
ta ki durana kadar yol
bir atın kalp enfarktüsü üstüne
bilincinin altında kalmasıyla
Friday, 5 October 2012
"Şöyle bir daha dikkatlice düşünün! Biz bugün "canlılık" denen şeyin nerede bulunduğunu, neyin nesi olduğunu, hangi adla çağırıldığını bile bilmiyoruz. Elimizden kitapları alsalar, bir anda neye uğradığımızı şaşırırız. Artık hangi yolu seçeceğimizi, kime tutunup kimden kaçacağımızı, neyi sevip neyden nefret edeceğimizi, neyi sayıp neyi hor göreceğimizi bilemeyiz.
Bize insan olmak, yani etiyle kemiğiyle insan olmak bile yük geliyor; bundan utanıyoruz, ayıp sayıyoruz. "Soyut insan" diyebileceğim garip yaratıklar olmaya can atıyoruz. Biz ölü doğmuş kişileriz, zaten çoktandır canlı olmayan babaların soyundan ürüyoruz ve bu durumu gittikçe daha çok beğeniyor, bundan zevk almaya başlıyoruz. Neredeyse bir kolayını bulup bizlerin doğrudan doğruya düşüncelerin doğurmasını sağlayacağız.
Eh, yeter bu kadar; bir daha da "Yeraltı"ndan yazmak istemiyorum."
Bize insan olmak, yani etiyle kemiğiyle insan olmak bile yük geliyor; bundan utanıyoruz, ayıp sayıyoruz. "Soyut insan" diyebileceğim garip yaratıklar olmaya can atıyoruz. Biz ölü doğmuş kişileriz, zaten çoktandır canlı olmayan babaların soyundan ürüyoruz ve bu durumu gittikçe daha çok beğeniyor, bundan zevk almaya başlıyoruz. Neredeyse bir kolayını bulup bizlerin doğrudan doğruya düşüncelerin doğurmasını sağlayacağız.
Eh, yeter bu kadar; bir daha da "Yeraltı"ndan yazmak istemiyorum."
Thursday, 4 October 2012
Tuesday, 2 October 2012
Monday, 17 September 2012
Wednesday, 5 September 2012
Monday, 6 August 2012
Monday, 30 July 2012
bu ses benden mi çıkıyor? yok..bu cümleler benim de, ses değil.
sanki beş gün uyanmadan karda yatmışım, uykumda en güzellerini yemişim.
ne diyorum? ben biliyorum da, o anlatamıyor. yok..bu ses benden çıkmıyor.
--senden çıkıyorum. kor-ku-yo-rum.
ayaklarıma konuşuyorsam nereye gideceklerini bilmiyorlar. onlar da bu sesi tanımıyorlar.
--uzak-uzak..u-zak-la-ra.
(kaç kere söyledim sana, aç karnına kar yeme diye. yapışmayan kalmadı diline)
e nedir benden istediği? hem ne zormuş canım bir insanın kendi sesiyle yedi kat yabancı düşmesi. dahası ben, kimse inanmaz, ilk konuşmaya başladığım zamanları hatırlıyorum. anne karnındaydım o zamanlar. yediğimin önünde, yemediğimin arkasındaydım. şimdiye haksızlık etmek istemem ama, o zaman da bir hayli yalnızdım.
--kork-u-yor-um
duysam da anlamıyorum. düşünüyorum nerede hata yaptığımı, neyi fazla hoş gördüğümü mesela. gereğinden fazla mı dinledim, fazla mı konuştum.. fazladan çok mu başkalarını karıştırdım işin içine? ama o başkalarının içimde dışımda karmakarışık olduğu o zamanlar iyiden hallice duyardım. sesim benden çıkardı. adım gibi benimdi. saçımın rengi gibi hatırlardım. başkaları herhalde en çok bu işe yarardı.
--senden çıkıyorum.
şimdi, sanki içimde bir şeyler on gündür toprağın altından, ağaçların güneşi durmadan gören en tepelerine konuşur gibi. kim onlar, ne kadar zamandır buradalar? peki benim cümlelerimi bıraktılar da sesimi nereye sakladılar?
--uza-k-uzak
karınlarını benim sesimle mi doyurdular?
--...
öyleyse ben de buradayım. bir yere gitmiyorum.
olmazsa kendi içime gireceğim
de korkuyorum.
sanki beş gün uyanmadan karda yatmışım, uykumda en güzellerini yemişim.
ne diyorum? ben biliyorum da, o anlatamıyor. yok..bu ses benden çıkmıyor.
--senden çıkıyorum. kor-ku-yo-rum.
ayaklarıma konuşuyorsam nereye gideceklerini bilmiyorlar. onlar da bu sesi tanımıyorlar.
--uzak-uzak..u-zak-la-ra.
(kaç kere söyledim sana, aç karnına kar yeme diye. yapışmayan kalmadı diline)
e nedir benden istediği? hem ne zormuş canım bir insanın kendi sesiyle yedi kat yabancı düşmesi. dahası ben, kimse inanmaz, ilk konuşmaya başladığım zamanları hatırlıyorum. anne karnındaydım o zamanlar. yediğimin önünde, yemediğimin arkasındaydım. şimdiye haksızlık etmek istemem ama, o zaman da bir hayli yalnızdım.
--kork-u-yor-um
duysam da anlamıyorum. düşünüyorum nerede hata yaptığımı, neyi fazla hoş gördüğümü mesela. gereğinden fazla mı dinledim, fazla mı konuştum.. fazladan çok mu başkalarını karıştırdım işin içine? ama o başkalarının içimde dışımda karmakarışık olduğu o zamanlar iyiden hallice duyardım. sesim benden çıkardı. adım gibi benimdi. saçımın rengi gibi hatırlardım. başkaları herhalde en çok bu işe yarardı.
--senden çıkıyorum.
şimdi, sanki içimde bir şeyler on gündür toprağın altından, ağaçların güneşi durmadan gören en tepelerine konuşur gibi. kim onlar, ne kadar zamandır buradalar? peki benim cümlelerimi bıraktılar da sesimi nereye sakladılar?
--uza-k-uzak
karınlarını benim sesimle mi doyurdular?
--...
öyleyse ben de buradayım. bir yere gitmiyorum.
olmazsa kendi içime gireceğim
de korkuyorum.
manik
durduğum kabahat da
durmadığım değil mi
bu kadar basit mi
o zaman sen seç
nereden geçersen geç
dere boyundaki kuşlu patikadan geç
bağını sorduğun üzümden geç
bayıl kendinden geç
ayıl üzerimden geç
durduğun kabahat
durmadığın da
durmadığında
durmadığım değil mi
bu kadar basit mi
o zaman sen seç
nereden geçersen geç
dere boyundaki kuşlu patikadan geç
bağını sorduğun üzümden geç
bayıl kendinden geç
ayıl üzerimden geç
durduğun kabahat
durmadığın da
durmadığında
adımı bilmiyorsanız hatırlatmalıyım.
ben suyum. sözlerim buhar.
şimdi tanıştığımıza memnun olabiliriz.
kimin giysisinde nasıl bir iz bıraktığımı değil,
havada nasıl parçalanıp kaybolduğumu bilirim.
şimdi nasıl birini yoktan var edip
nasıl bir anda hiç olmamış gibi yok ettiğimizden konuşabiliriz.
çünkü öncesi değilse de sonrası hep aynıdır.
mesela siz beni akar durmaz,
kurur akmaz diye hatırlarsınız.
öyle güzel
çünkü öyle kolay.
oysa ben değdiğim herkesin kılığına bürünürüm.
binlerce kılıkta ama kimliksiz görünürüm.
siz suya değer biçerken,
--hatta o "gereğinden fazla" ederken,
ve hatta yetinmeyip
tadına,
rengine,
aktığında gittiği yere,
akamadığında beceriksizliğine
öfkelenirken,
su sadece sudur.
tek bildiği budur.
şimdi oturup onun buharını izleyişimize memnun olabiliriz.
çünkü sizin daha adını bilecekleriniz vardır.
öncesi değilse de sonrası hep aynıdır.
Monday, 23 July 2012
"when the origin has revealed its insignificance ... then we become open to the meaning and riches of proximity. ... [In those moments,] the nearest reality, that which is around us and inside of us, little by little starts to display color and beauty and enigma and wealth of meaning - things which earlier men never dreamed of"
Sunday, 22 July 2012
gezi parkı temalı
yaşı gelmeyecek hiç oraya
gelmiyor.
o adımları çoğalttıkça
yaşlar ona geliyor.
sonra neden böyle oldu diye soruyorlar. sizce neden? neden kestiğimiz her ağaca işaret koyduk sanırsınız? ama doğru, biz önce kestik, sonra işaret koyduk. sonra da bir bir önünden geçtik. anlasınlar. çok geçmeden ağlasınlar. sizce biz neden gözlerimiz kapalı atıyoruz adımlarımızı? taş üstünde taş bırakmadık, göremeyiz ondan. biz daha o kadar o-la-ma-dık. yaşımız oralara ge-le-mi-yor. boyumuz o ağaçlar kadar u-za-mı-yor. bu adımlar hep bize dönen ok, yaş getiren uğursuzluk. şimdi hep birlikte büyüsünler. ağlasınlar. anlamadıkça kendilerine işaret koysunlar.
gelmiyor.
o adımları çoğalttıkça
yaşlar ona geliyor.
sonra neden böyle oldu diye soruyorlar. sizce neden? neden kestiğimiz her ağaca işaret koyduk sanırsınız? ama doğru, biz önce kestik, sonra işaret koyduk. sonra da bir bir önünden geçtik. anlasınlar. çok geçmeden ağlasınlar. sizce biz neden gözlerimiz kapalı atıyoruz adımlarımızı? taş üstünde taş bırakmadık, göremeyiz ondan. biz daha o kadar o-la-ma-dık. yaşımız oralara ge-le-mi-yor. boyumuz o ağaçlar kadar u-za-mı-yor. bu adımlar hep bize dönen ok, yaş getiren uğursuzluk. şimdi hep birlikte büyüsünler. ağlasınlar. anlamadıkça kendilerine işaret koysunlar.