meredith

öngörü

Benim sigaram vardı, hala yanıyordu, o hala sarıyordu. Sardığı tütünü koklayıp tütünden anlayıp anlamadığını anlamaya çalışıyordu.. Hepsi boşuna. O bu işlerin insanı değil ki. Çayın deminden bile anlamaz. Kahvenin köpüğünü her seferinde bu sefer de olmamış deyip lavaboya döker. Şarap dişlerini her koyu kırmızıya boyadığında bozulmuş üzüm yediğini düşünüp kan kusar. Kendi kusmaz ise bize kan kusturur. Ama yine de sever böyle guru tavırlarını, çünkü hep bir şeylerden anlayan olmaya özenir. Bu bazen tütün olur, bazen caz, bazen hiç gitmediği kuzey ülkeleri. Dillerinden bile söz eder bu ülkelerin, kendince telaffuz yöntemleri bulur, anlamlar yaratır, sonra birden en çok bildiği dille bir bağlantısını kurar gibi yapar, hepimizi koyu bir anlam kargaşası içine düşürür. Biz kaybolurken o düşünür.

Sigarayı saramadı. Kocaman, iltihaplı bir baş parmak gibi göründü sigara. Benim sigaram öldü. Uzun bir süre kibrit aradım. Kibrit evet. Kokusunu seviyorum en çok, söylemeliyim..ve şimdiki zamanı olmayışını: yanmadan önce gelecek vadeden kibrit, yandıktan sonra geçmiş kokan kibrit -kutularındaki naiflikten bahsetmeyeceğim bile. Kibrit sevmemin nedenlerinden bahsetmeyeceğim. Her yaktığım çöpü kutunun içine, diğerlerine ters bir şekilde neden konumlandırdığım önemli değil.. Neyse ki kibrit bulamıyorum. Çakmak tutuyorum ona, sigarayı içemeyeceğini bildiğimi çaktırmıyorum tabi. O biliyor, ikimiz de biliyoruz, ama sorumluluğu ben almak istemiyorum. Yanarsa yanar. İçerse içer. Bazen bir baş parmak kalınlığı da lezzetli gelir yaprak sarmasında, ya da kocaman bir kalem narin yazılar yazabilir, içli çizgiler çizebilir falan.. Sigarasına bir şans vermek istiyorum. Hepsi bu.

O da sigarasına bir şans veriyor. Hayır, kendine. Kendine bir şans veriyor, belli. İlk kez sevişen ergen sonrası gibi, tatmin olmadığı sigarasından tatminkar dumanlar çıkarmaya çalışıyor. Halbuki o bu işlerin insanı değil. Her şeyden önce her şeyden anlamak zorunda değil her şey bu kadar zorken anlaşılmak konusunda. Bunu kendine itiraf etse yeter. Ama bir kibrit gibi olmaktan korkuyor hep. Kendi gibileriyle aynı kutuya, başka yöne bakar pozisyonda girmekten. Ne söylesem sigaram bitmeden.. Hepimiz o kutudayız, başka pencerelerden bakıyoruz. Tamam, pencere yok, kendimize bakıyoruz, ayaklarımıza, sonra başlarımıza, sonra yanıp sönen heyecanlarımıza falan.. Boşuna. O anlamayacak. O hep daha fazlasını bilmek isteyecek. Ben daha fazla sigara saracağım, belli. Sonra o bir gün tütünden anlayacak. Sonra anladığı her şeyi reddedecek. Sonra istese de o dolama iltihaplı  parmağı bir daha içine çekemeyecek, çünkü o gün parmak, bir sigara için abartıdan başka bir şey olmayacak.

bir dakika kadar saçmalamadan durmuştum
ölüyordum korkumdan, artık ben olamayacağım diye
ter içinde mi ile fa arasında imkansız bir ses verdim
barmeni ebedi mantıksızlığıma ikna etmek üzere
ağzımı açtım, söylemek için rastgele bir şeyler,
aaa--y--y--yy  kapı açıldı
birden insan kokusuyla doldu bar
mide bulantısıyla ani kalkış yaptım
son mantığım da yere düşüp tabureye sıkıştı
geçerken kanıma eller kollar dokundu
ben öldü veresiye defterinde kaldı.

konulu

arjantinli bir kahve gurusu ile göğüs hastalıkları hastanesinin acilindeyiz. çok aciliz. vakit var da zaman dar. çünkü nerden baksan bugün arjantin deniz yolu ile bir 25 yıl tutar. e 25 yılımız yok mu? var. onu diyorum. ama baksana, guru oturduğundan beri hep bir şeyler öksürüyor. tortulu, çekirdekli, öğütülmemiş.. tepeden tırnağıma kadar tiksiniyorum. öksürükten değil, arjantinlinin guruluğundan. çok bilmesinden. sonra da gelip benimle burada göğüs hastalıkları bankında kahve hakkında ahkam kesmesinden. ben de bir şeyler söyleyecek oluyorum. benim de bildiklerim var da, kendime saklıyorum demek istiyorum. ama yanıma oturmuş, ciğerlerini bankın tahta boşluklarına bırakırken, üzerime oluk oluk kahve zerrecikleri yapıştırırken..  hem 25 yıl bekleyecek olsam ben de bir şeyler hakkında çok şey bilebilirdim. kahveleri, doğdukları yerden bir kadının midesine inişine kadar takip edebilirdim. ama zaman dar. onu diyorum. bu arjantinli zaten 25 dakikaya gider. ben de o 25 dakika içinde 25 milyon mikrop kapmış olurum kendisinden. durdu. duruyor. düşündü. elini banka siliyor. tuttuğum karton bardaktaki rengi kaçmış kahveye bakıyor, ağzını burnunu yamultuyor sonra. ağzını burnunu yamultunca çok çirkin oluyor. 25 yıl daha yaşlandı şimdi. Bildiği her şeyi unuttu. Olsun hatırlar, vakit var. Bir şeyler soracak oluyor. Neden burda olduğumu mesela. Sizden hastalık kapmak için gelmiş olmalıyım, desem.. demeyeceğim. ciğerlerimi bir kaç yıl önce başka yerlerde bıraktığımı da söylemeyeceğim ama. canını sıkma. bir kahve ısmarlamak istiyorum ona. hasından. söz, guruluğuna kızmayacağım. kendi bilmediklerime bile. 25 dakikamız var, sonra o arjantine giderse gider. ben de ondan kalan 25 milyon mikropla 25 yıl huzur içinde yaşarsam yaşarım. kahve çekirdekleri fala dönüşürse dönüşür. gurunun bildiği kahvenin işine yararsa yarar.

geniş aile

birden bağırmaya başladı sırtımdan: "orospu"
eğilip bi taş aldım elime: "şimdi söyle"
taşa selam verdi, abilere işaret
dedi "abla", "ne münasebet"
cık cık etti yoldan geçen teyzeler
bakkalın oğlu dayılığa soyundu
soyunan başka ablalar giyindi
olan elde kalan taşa oldu

söz

buna dokun, ellerini yak.
ellerin varsa sorun yok.
gözlerin varsa görür
ucu sana dokunur.

tarih ve kehanet içinde bir paket
yolda
gidebildiği kadar
okyanus kalınlığında

okuyan uyusa

şair doktorla uzun uzun söyleşiyordu
kalp enfarktüsü üstüne,
bilinç altına

doktor gaza durmadan basıyordu
atlı sokaklarda yaya yolu açıyordu
şairin ısrarı üstüne

şair tutturdu, yaya yolundan gidecekti,
doktorsa gazı kökleyecekti
doktora yer uzaklaştıkça
şaire gök yakın gelecekti

ta ki durana kadar yol
bir atın kalp enfarktüsü üstüne
bilincinin altında kalmasıyla

"Şöyle bir daha dikkatlice düşünün! Biz bugün "canlılık" denen şeyin nerede bulunduğunu, neyin nesi olduğunu, hangi adla çağırıldığını bile bilmiyoruz. Elimizden kitapları alsalar, bir anda neye uğradığımızı şaşırırız. Artık hangi yolu seçeceğimizi, kime tutunup kimden kaçacağımızı, neyi sevip neyden nefret edeceğimizi, neyi sayıp neyi hor göreceğimizi bilemeyiz.

Bize insan olmak, yani etiyle kemiğiyle insan olmak bile yük geliyor; bundan utanıyoruz, ayıp sayıyoruz. "Soyut insan" diyebileceğim garip yaratıklar olmaya can atıyoruz. Biz ölü doğmuş kişileriz, zaten çoktandır canlı olmayan babaların soyundan ürüyoruz ve bu durumu gittikçe daha çok beğeniyor, bundan zevk almaya başlıyoruz. Neredeyse bir kolayını bulup bizlerin doğrudan doğruya düşüncelerin doğurmasını sağlayacağız.

Eh, yeter bu kadar; bir daha da "Yeraltı"ndan yazmak istemiyorum."

yüzünü dök, küçük.

üzül.

yalnız sensin, düşünme.

unut sevilmeyi.

siyah-beyaz-

gece-gündüz-

yüzünü dök, küçük.

kız,

onlara.

yalnız sensin, düşünme.

zincir oranda, buranda.

tutsaksın

uykusun.

yüzünü dök, küçük.

yaşamın anlamı mı,

dinleme kendini.

yolun.

siyah-beyaz-

gece-gündüz-

sing it back

bring it back

YET

IT IS NOT OVER

another day.

the decision after.

going back and forth.

staying here and there.

"Childhood is a geographical notion.
We are born in a place which is childhood.
[..] Childhood is a sky close to the ground.
It's grey, damp.
It's a geographical notion rather than a historical one."

it's been a life time

biz okurken üzerimizde atlar uyurdu
atlar uyurdu

bu ses benden mi çıkıyor? yok..bu cümleler benim de, ses değil.
sanki beş gün uyanmadan karda yatmışım, uykumda en güzellerini yemişim.
ne diyorum? ben biliyorum da, o anlatamıyor. yok..bu ses benden çıkmıyor.

--senden çıkıyorum. kor-ku-yo-rum.

ayaklarıma konuşuyorsam nereye gideceklerini bilmiyorlar. onlar da bu sesi tanımıyorlar.

--uzak-uzak..u-zak-la-ra.
(kaç kere söyledim sana, aç karnına kar yeme diye. yapışmayan kalmadı diline)

e nedir benden istediği? hem ne zormuş canım bir insanın kendi sesiyle yedi kat yabancı düşmesi. dahası ben, kimse inanmaz, ilk konuşmaya başladığım zamanları hatırlıyorum. anne karnındaydım o zamanlar. yediğimin önünde, yemediğimin arkasındaydım. şimdiye haksızlık etmek istemem ama, o zaman da bir hayli yalnızdım.

--kork-u-yor-um

duysam da anlamıyorum. düşünüyorum nerede hata yaptığımı, neyi fazla hoş gördüğümü mesela. gereğinden fazla mı dinledim, fazla mı konuştum.. fazladan çok mu başkalarını karıştırdım işin içine? ama o başkalarının içimde dışımda karmakarışık olduğu o zamanlar iyiden hallice duyardım. sesim benden çıkardı. adım gibi benimdi. saçımın rengi gibi hatırlardım. başkaları herhalde en çok bu işe yarardı.

--senden çıkıyorum.

şimdi, sanki içimde bir şeyler on gündür toprağın altından, ağaçların güneşi durmadan gören en tepelerine konuşur gibi. kim onlar, ne kadar zamandır buradalar? peki benim cümlelerimi bıraktılar da sesimi nereye sakladılar?

--uza-k-uzak

karınlarını benim sesimle mi doyurdular?

--...

öyleyse ben de buradayım. bir yere gitmiyorum.
olmazsa kendi içime gireceğim
de korkuyorum.